I wojna światowa - wojna pozycyjna

I wojna światowa z początku miała być wojną prowadzoną na oparciu taktyk jak u wojsk napoleońskich.I wojna światowa była konfliktem, w którym uczestniczyła już nowa broń. Pierwszy raz zastosowano wtedy lotnictwo do celów militarnych, broń pancerną czy nawet broń chemiczną. Pomimo tego, duża część armii wielu państw była nieprzygotowana do prowadzenia wojny na tak dużą skalę. Kiedy zaczęły się pierwsze bitwy, dowódcy zorientowali się, że właśnie przez ulepszone rodzaje broni, starcia niosą za sobą ogromne liczby ofiar. W takim momencie, postanowiono wykorzystać ataki skrzydłowe. Wrześniowa bitw pod Aisne, w roku 1914 była przykładem starcia z użyciem ataków skrzydłowych. W kolejnych latach wojny, która była już prowadzona w sposób pozycyjny następowały zmiany. Prowizoryczne okopy, które wytwarzano na początku wojny zamieniły się w złożone systemy, powiększających się cały czas, umocnień. Obszar, który znajdował się pomiędzy liniami wrogich armii, został nazwany : ziemią niczyją, których szerokość mogła sięgać nawet długości jednego kilometra, ale w niektórych bitwach ta odległość wynosiła tylko 15 metrów.

Ludzie ludzą - brutalna historia .